Jutro Dzień Matki, może prezentowany poniżej bukiet w kształcie serca, wykonany z płatków róż, stanie się dla kogoś inspiracją?
Konstrukcja opiera się na sercu, wyciętym z tektury i oklejonym wstążeczką w kolorze dopasowanym do koloru kwiatów. W centralnej części bukietu jest jedna róża, której łodyga, odpowiednio zabezpieczona, służy do trzymania. Góra serca ozdobiona jest płatkami róż, klejonymi klejem na zimno. Dodatkiem są perełki nawleczone na ozdobny drucik. Spód bukietu wykończony jest listkami.
Autorką kompozycji jest młodziutka właścicielka firmy Garden Studio Anna Hozer, która na swojej stronie tak pisze:
Firma Garden Studio Anna Hozer powstała z myślą o osobach, które pragną posiadać piękny i wyjątkowy ogród. Pasja, zainteresowania oraz wiedza zdobyta podczas studiów na wydziale Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazu Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie sprawiają, że tworzone przez nas ogrody są niepowtarzalne i unikatowe.
Aniu, życzę Ci powodzenia, ciekawych zleceń, wielu klientów i szybkiego rozwoju firmy.
W poście Hura!!! Wygrałam!!! pisałam o Annie Pięcińskiej, mojej bratniej duszy i pierwszej pani oficer podczas jednego z rejsów po Bałtyku. Znamy się jak łyse konie i niejedną wachtę przegadałyśmy razem. Właśnie, dla zachęty przesyłając kilka fotografii zamieszczonych poniżej, zaprosiła mnie do wspólnego żeglowania w najbliższe lato. Kuszą nie tylko piękne widoki. Oto, co Ania pisze o prowadzonych przez siebie rejsach (cytat pochodzi ze strony Rejsy z kulturą):
Wespniemy się na klify, skąd rozciągają się zapierające dech w piersiach widoki, zajrzymy do lśniących złotem bizantyjskich świątyń, zagubimy w labiryntach wąskich uliczek. Zatańczymy bouzouki, rozsmakujemy w jogurcie z miodem, zanurkujemy w błękitnych falach w poszukiwaniu trójzębu Posejdona.
Będziemy czytać mitologię z gwiazd mrugających świetliście nad Morzem Egejskim, odurzymy się zapachem pinii, pomedytujemy przez chwilę w ciszy średniowiecznego klasztoru. Pogładzimy ciepłe uszy osiołka, który przywiózł do miasteczka słodkie owoce, sfotografujemy niezwykłe motyle, zasiądziemy na długie biesiadowanie w tawernie na talerzem pysznych mezedes.
Będziemy żeglować, zwiedzać i cieszyć się każdą chwilą.
Na stronie Bardzo kulturalny kapitan można przeczytać m. in., że:
Ania jest pomysłodawcą i motorem napędowym Rejsów z Kulturą. Z wykształcenia jest filologiem i historykiem sztuki; z pasji - żeby wymienić tylko niektóre: żeglarką, pedagogiem, podróżniczką i tancerką – nie tylko doprowadzi bezpiecznie na miejsce jacht, ale posłuży też Państwu jako przewodnik, z radością dzieląc się swoją nietuzinkową wiedzą. Za rufą pozostawiła blisko 20 000 mil morskich, z czego ponad 3000 jako kapitan.
I jeszcze jeden cytat ze strony Kliwra, na której Ania tak pisze o sobie:
Gdy byłam mała... cieszył mnie każdy dzień - teraz jestem duża i nadal tak jest.
Wakacje mam po to... żeby wszystkimi zmysłami chłonąć świat.
Niezmiennie... kocham życie.
Najważniejsze... być w zgodzie ze sobą.
Żeglarstwo dla mnie jest... stylem życia.
Z Anią można by konie kraść. Można też porozmawiać na wiele różnorodnych tematów, począwszy od kultury, historii, sztuki, przez związki frazeologiczne, a nawet wydobycie węgla kamiennego (i to w dodatku po angielsku). Można nawet posłuchać własnoręcznie przez Nią pisanych bajek. Ania potrafi też wspaniale przyjmować zwierzenia - dobre dla tych, którzy czują potrzebę wygadania się. Oprócz innych zalet, potrzebnych podczas rejsu, posiada też ogromny potencjał kulinarny - kiedyś opowiem, co takiego potrafi wyczarować w kambuzie, niezależnie od tego jaka fala jest na morzu.
Ten post miał mieć tytuł "Rejsy z kulturą", ale stwierdziłam, że post o Ani nie może być tak normalnie zatytułowany. Nie oddawałby w żaden sposób charakteru przebywania z nią. Byłam już raz na wspólnym rejsie po Morzu Egejskim, zaglądałam do bizantyjskich świątyń, wsłuchiwałam się w ciszę średniowiecznego klasztoru, spacerowałam po wąskich uliczkach malutkich nadmorskich miasteczek. Ba!!! Nawet jadłam jogurt z miodem (z trudem udało się Ani namówić mnie do spróbowania go, gdyż jestem bardzo oporna na kuchnie innych narodów). Mam pewność, że skoro Ania obiecuje, iż "będziemy żeglować, zwiedzać i cieszyć się każdą chwilą", to nie są to żadne gruszki na wierzbie, ale tak właśnie będzie. Oj - i jeszcze te ciepłe uszy osiołka.
Nie wiem, czy uda nam się tym razem wspólnie pożeglować, ale gdyby ktoś z Szanownych Czytelników, zapragnął przeżyć wspaniałą przygodę na prawdziwym morskim rejsie, szczerze polecam Rejsy z kulturą.
Na koniec, aby poczuć choć przez chwilę klimat rejsu, na który warto z Anią popłynąć, zapraszam do wysłuchania piosenki "Cyklady" w wykonaniu Dominiki Żukowskiej i Andrzeja Koryckiego [źródło].
Prezentowany poniżej szal jest efektem mojego udziału w kursie Akademii Rękodzieła Bocian. Powstał metodą filcowania na mokro z użyciem włókien wełny i jedwabiu.
I jeszcze fotografie tego samego szala na białym tle. Można zobaczyć na nich jak cieniutka jest tkanina, z której szal jest zrobiony.
Nadmieniam, że było to moje pierwsze spotkanie z tą metodą i jak na pierwszy raz - jestem bardzo zadowolona z efektów.
Miałam dziś przyjemność uczestniczyć w pokazie florystycznym, zorganizowanym przez A. i B., a prowadzonym przez moją ulubioną florystkę Elżbietę Kosydar. Tematyką były wiązanki wiosenne. Najbardziej podobała mi się wiązanka z anturium, dodatkowo udekorowana kryzą ze sznurka.
Poniżej prezentuję pozostałe wiązanki: z anturium i lilii, pięknych morelowych róż, w tym jedną z dodatkiem kaliny buldeneż (zwanej u mnie pomponiastą), a także z tradycyjnych gerber.
Poniżej prezentuję świecę z pięknym motywem kwiatowym z papieru ryżowego. Identycznego papieru firmy Decomania użyłam do zrobienia lampionów z motywami kwiatowymi oraz ozdobienia biblioteczki. Świeca została podarowana G.
Spróbowałam też ozdobić świece o małej średnicy, ale okazało się, że płomień nadpala dekorację i nie wygląda to najlepiej.
W roli świeczników występują kawałki drewna z wyżłobionym wgłębieniem na świeczkę. Posiadam spory zapas takich drewnianych, naturalnych świeczników, zostałam nimi obdarowana przez T. Świetnie się prezentują na stole. Można siedzieć, patrzeć na płomień i mieć namiastkę kominka. Jak się nie ma prawdziwego, a lubi blask ogniska, to musi to wystarczyć.
Za oknem zimna Zośka daje się we znaki. Połowa maja, a deszcz, wiatr i temperatura jak w listopadzie. Tylko przekwitła jarzębina, zaglądająca do okna, świadczy o wiośnie. Nic to, w górach mają gorzej, jest świeży śnieg, zagrożenie lawinowe, w dolinach podtopienia i błoto.
Świece z innymi motywami kwiatowymi można obejrzeć tu (klik).