Podlaski Przełom Bugu

Park Krajobrazowy Podlaski Przełom Bugu,  utworzony w 1994 roku,  położony jest na terenie województwa lubelskiego i mazowieckiego. Ciągnie się na przestrzeni kilkudziesięciu kilometrów od Terespola do ujścia Tocznej. Poniżej trochę fotografii z kilku miejsc:
- okolice Kodnia;




Największym walorem krajobrazowym Parku jest przełomowa dolina rzeki, wijącej się wśród morenowych wzgórz osiągających kilkadziesiąt metrów wysokości względnej. Nieuregulowany, silnie meandrujący Bug przecina pas wzgórz morenowych utworzonych w okresie zlodowacenia środkowopolskiego. Sama dolina rzeki nie jest jednorodna. Miejscami jest szeroka, z licznymi starorzeczami, mokradłami i oczkami wodnymi, a miejscami zwęża się i głęboko wcina w otaczające ją wysoczyzny, tworząc wysokie na kilkadziesiąt metrów skarpy. Deniwelacje sięgają tu 85 m i należą do największych na obszarze pasa nizin. Dolina rzeki jest zróżnicowana, miejscami jest szeroka, z licznymi starorzeczami i dopływami, zdarzają się jednak miejsca, w których Bug się zwęża, wcinając się w otaczające wysoczyzny, tworząc wysokie skarpy. Rzeka Bug na przełomowym odcinku jest kręta, jej brzegi są raz wysokie i urwiste, innym razem łagodnie nachylone i piaszczyste albo bagniste i niedostępne. [źródło]



- okolice miejscowości Żuki;




Na terenie Parku utworzono siedem rezerwatów przyrody: leśne („Łęg Dębowy”, „Zabuże", „Stary Las”), faunistyczne („Kózki", „Czapli Stóg"), krajobrazowy („Szwajcaria Podlaska”) oraz florystyczny („Mierzwice”). Ponadto ustanowiono ok. 120 pomników przyrody – są to głównie okazałe drzewa lub ich skupiska (najczęściej dęby szypułkowe). [źródło]




- przystań promowa Gnojno - Niemirów;




- Wyspa Bociana (koło miejscowości Borsuki);



W licznych starorzeczach spotykamy fragmenty zbiorowisk roślin zanurzonych (np. rdestnice, moczarka kanadyjska, rogatek sztywny), pływających po powierzchni wody (częściowo chronione grzybienie białe, współistniejące grążele żółte) oraz roślinność związaną z wypłycanymi starorzeczami (np. żabiścieg pływający i osoka aleosowata). Na terenach bardziej wyniesionych – suchych i piaszczystych, często o podłożu wapiennym, rozwijają się murawy napiaskowe. Zbiorowiska murawowe tworzą gatunki sucholubne i trawy, które w okresie kwitnienia tworzą barwne kobierce np. goździki kartuzek i kropkowany, kocanki piaskowe, zawciąg pospolity, macierzanka piaskowa czy rozchodnik ostry. [źródło]


- wysoka skarpa w okolicach Serpelic;



W dużych kompleksach leśnych ze starowiekowym drzewostanem gniazduje największa sowa w Polsce – puchacz oraz wiele gatunków ptaków szponiastych: orlik krzykliwy, trzmielojad, jastrząb, krogulec, myszołów. Ponadto można spotkać tutaj bociana czarnego, orzechówkę, muchołówkę małą, dzięcioła czarnego, dzięcioła średniego oraz siniaka, który, jako jedyny gołębiowaty w Europie, gnieździ się w dziuplach starych drzew. Ssaki na terenie Parku reprezentują wydra i bóbr oraz bardzo rzadko spotykany wilk. Najbardziej zagrożonym gatunkiem gada jest żółw błotny, występujący sporadycznie na niektórych starorzeczach. [źródło]


- widok na Bug z Góry Zamkowej w Mielniku:



- przeprawa promowa Mielnik - Zabuże.








W granicach Parku znajdują się dwie przeprawy promowe w miejscowościach Gnojno i Zabuże, których umożliwiają sprawne przedostanie się na drugą stronę Bugu. Ponadto dla amatorów intensywniejszych wrażeń wytyczono na Bugu szlak kajakowy, który pozwoli poznać rzekę Bug i jej żywioły z innej perspektywy. [źródło]

Tak wygląda Bug z pokładu promu.




Wszystkie cytaty pochodzą ze strony Park Krajobrazowy Podlaski Przełom Bugu - serdecznie polecam.

Adnotacja:
  • Park Krajobrazowy Podlaski Przełom Bugu;
  • lokalizacja: od Terespola, powiat bialski, województwo lubelskie do ujścia Tocznej koło Drażniewa, gmina Korczew, powiat siedlecki województwo mazowieckie;
  • odległość: 39 - 89 km;
  • data wykonania fotografii: 13.06.2020 r.

Ida Haendel (1928 - 2020)

Mała dziewczynka z kokardką we włosach, siedząca na skwerku w centrum kresowego miasteczka. Trzyma w swoich rączkach skrzypce i gra zasłyszaną melodię...


„… wiem, skąd jestem. Mych chełmskich korzeni i dzieciństwa przy ulicy Łącznej 5 nie przysłoniły koncerty z największymi postaciami muzyki i dla największych tego świata” – zwykła była mawiać. 30 czerwca w Miami na Florydzie (USA) zmarła Ida Haendel, pochodząca z Chełma jedna z najwybitniejszych skrzypaczek dwudziestego wieku, laureatka prestiżowej Nagrody Jeana Sibeliusa i doktor honoris causa Royal College of Musik w Londynie. Grała na skrzypcach Stradivariusa i Guarneriego. Występowała m.in. z Arturem Rubinsteinem, Władimirem Aszkenazym, Rafaelem Kubelikiem, Valentiną Lisitsą i Zubinem Mehtą. Nagrała ponad 40 płyt. W 2006 roku odwiedziła Chełm, występując z pierwszym tak dużym koncertem w Polsce od swojego wyjazdu z 1936 roku. [źródło]


Wzięłam skrzypce do ręki po raz pierwszy, kiedy miałam trzy i pół roku. To były skrzypce mojej starszej o osiem lat siostry Alicji. Ojciec, choć pochodził ze wsi z ortodoksyjnej żydowskiej rodziny, kochał muzykę i sam marzył, żeby zostać skrzypkiem. Został malarzem portrecistą, lecz postanowił, że pośle dzieci na naukę muzyki. A było to w Chełmie, gdzie się urodziłam. Ojciec posłał moją siostrę do profesora Dobkowskiego. Ale pewnego razu przyszłam ja, wzięłam instrument do ręki i powiedziałam: "Ja tu jestem skrzypaczką". Były to skrzypce trzyćwierciowe, ale jakoś sobie poradziłam. Profesor Dobkowski usłyszał mnie pierwszy. Ja tego nie pamiętam, ale podobno złapał się za głowę i wołał, że jeszcze czegoś takiego nie widział ani nie słyszał. Bo ja od razu grałam - nie skrzypiałam, nie rzępoliłam, tylko grałam pełnym dźwiękiem. Chyba rok później wystąpiłyśmy z siostrą w duecie jako para cudownych dzieci... [źródło]


W 1933 r. ukończyła ze złotym medalem Konserwatorium w Warszawie. Zdobywczyni nagrody im. B. Hubermana (1934) oraz laureatka I Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. H. Wieniawskiego (1935). W 1938 r. zamieszkała w Wielkiej Brytanii, a następnie w Kanadzie. Ma na swoim koncie liczne koncerty w Ameryce i Europie. [źródło]


Uczyła się u Mieczysława Michałowicza (Warszawa), Carla Flescha (Berlin, Londyn) i George Enescu (Paryż). Następnie zadebiutowała koncertami w Londynie i USA. Do 1952 mieszkała w Londynie, później przeniosła się do Montrealu, a od 1979 mieszka w Miami Beach.


Była pierwszą wykonawczynią Tartiniany Secondy Luigi Dallapiccolaniego i koncertu skrzypcowego Allana Pettersona. W Polsce koncertowała w 1959 i w 1960; w 1986 z ojcem odbyła podróż sentymentalną do Chełma, zarejestrowaną przez kanadyjską telewizję (film Ida Haendel). W 2006 grała na skrzypcach podczas pielgrzymki papieża Benedykta XVI do Auschwitz-Birkenau. W tym samym roku odwiedziła Chełm i Poznań dając w obu miastach koncerty - z orkiestrą w Poznaniu i Capellą Cracoviensis w Chełmie. Ten ostatni był jej pierwszym tak dużym koncertem w Polsce od wyjazdu z niej w 1936 r. [źródło, wywiad w języku polskim]


Żydzi, którzy odwiedzają Polskę i Chełm po dziesiątkach lat nieobecności, nie utracili tej umiejętności. „Ida Haendel, która miała 7 lat jak wyjechała z Polski i przyjechała tutaj do nas na koncert i ona mogłaby wyłożyć podstawy języka polskiego wszystkim dookoła. Mówiła po prostu nienaganną, świetną polszczyzną. Jeszcze takim eleganckim językiem polskim... [źródło]


W 2010 roku Rada Miasta Chełm przyznała jej tytuł Honorowego Obywatela Miasta. Państwowa Szkoła Muzyczna I i II stopnia im. Ignacego Jana Paderewskiego w Chełmie nazwała jej imieniem salę koncertową, a pod koniec ubiegłego roku pomnik z brązu 7-letniej Idy grającej na skrzypcach ozdobił skwer u zbiegu ulic Adama Mickiewicza i Lubelskiej w Chełmie. Figura małej dziewczynki grającej na skrzypcach nawiązuje do pierwszych lat życia Idy Haendel, która urodziła się i zaczęła grać właśnie w Chełmie. [źródło]


Polecam:

Cerkiew św. Apostoła Jana Teologa w Terespolu

Miejscem, wartym odwiedzenia w Terespolu, jest cerkiew unicka, obecnie prawosławna pw. świętego Apostoła Jana Teologa.


Według różnych źródeł cerkiew św. Jana Teologa w Terespolu jest drugą lub trzecią świątynią na tym miejscu. Moment wzniesienia na nim pierwszej świątyni nie został ustalony. Według Grzegorza Pelicy obecnie istniejąca cerkiew została wzniesiona w 1745 z fundacji miejscowego dziedzica Pocieja jako świątynia unicka. Pracami budowlanymi kierował Jan Jerzy Flemming.



Początkowo świątynia reprezentowała styl barokowy, jednak kilkakrotne przebudowy w XIX w. uczyniły z niej obiekt neoklasycystyczny. Cerkiew jest orientowana, trójdzielna, wzniesiona na planie prostokąta z cegły, otynkowana. Prostokątny plan dopełniają dwie zakrystie oraz półkolista absyda pomieszczenia ołtarzowego. Nawa cerkiewna o zaokrąglonych narożnikach jest tej samej wysokości, co pomieszczenie ołtarzowe. W cerkwi znajduje się chór muzyczny.


Elewacja frontowa jest nieco szersza od nawy świątyni. Zdobi ją czterokolumnowy dorycki portyk ogzymsowany trójkątnym naczółkiem. Odcinek gzymsu kryje prostokątny portal oraz koliste okno. Szczyt świątyni wieńczy sygnaturka z cebulastą kopułką. Boczne fasady cerkwi zwieńczone są gzymsem z fryzem kostkowym, podzielone pilastrami toskańskimi, między którymi rozmieszczono ślepe okna. Cerkiew kryje dach dwuspadowy (nad nawą) oraz pulpitowy (nad zakrystiami), kryty blachą.




W sąsiedztwie cerkwi znajduje się wolno stojąca dzwonnica, która przybrała swoją obecną formę w czasie remontu w końcu XIX w. Możliwe jest na niej zawieszenie trzech dzwonów. Całość kryje dach czterospadowy. [źródło]



Polecam:

Piękne fotografie domu zamieszczone są na blogu Grażyny we wpisie Podlasie, drugi dzień... Podlaquia, segundo dia. Serdecznie polecam.

Adnotacja:
  • cerkiew św. Apostoła Jana Teologa w Terespolu;
  • lokalizacja: Terespol, powiat bialski, województwo lubelskie;
  • odległość: 39 km;
  • data wykonania fotografii: 11.06.2020 r.