Dwór w Zabużu

Na stronie Historyczne kompozycje ogrodowe i parkowe wschodniej Polski jest dokładnie i ciekawie opisany park dworski w Zabużu. Poniżej kilka fragmentów.


Miejsce lokalizacji założenia dworsko-ogrodowego w Zabużu to bardzo stary punkt osadniczy, zasiedlony co najmniej od okresu wczesnośredniowiecznego, a zapewne wcześniej. Tu bowiem znajdowała się dogodna przeprawa przez Bug osłaniana przez gród w pobliskim Mielniku.1 Na prawym brzegu Bugu powstała osada Przednia, ściśle związana z przeprawą i traktem brzeskim, natomiast na lewym brzegu musiała istnieć co najmniej komora celna.


Po Powstaniu Styczniowym rosyjskie władze zaborcze podarowały Zabuże w roku 1873 na zasadzie majoratu Michałowi Ludogowskiemu. Po nim dobra te objął jego syn Włodzimierz (w latach 90. XIX .), na którego cześć nazwano obiekt w końcu XIX . Władimirówką.6 Ludogowscy przebudowali założenie. Część ozdobna pozostała w dawnych granicach, ale wzniesiono w niej nowy, murowany pałac z opartym na czterech słupach balkonem od strony północno-zachodniej (jak wynika z późniejszego spisu został on ukończony na początku XX w.). Na osi lipowej alei dojazdowej urządzony został przed południowo-zachodnią elewacją pałacu kolisty podjazd z gazonem. Teren ogrodu ozdobnego podzielony został na szereg prostokątnych kwater, co nadało kompozycji ogrodu charakter eklektyczny. Drogi dojazdowe do założenia pozostawiono bez zmian, podobnie jak położony na południowy-zachód od ogrodu ozdobnego czterokwaterowy sad. Drugi sad został założony po przeciwnej stronie alei dojazdowej. W części gospodarczej usytuowanej na południe od dworu usuwano stare zabudowania, a na ich miejscu wznoszono nowe - kamienne i ceglane. Na północ od ogrodów i zabudowań dworskich powstała osada folwarczna z osobnym sadem. Stały w niej czworaki, wspomniana w późniejszym spisie pralnia dworska oraz towarzyszące czworakom zabudowania gospodarcze.


W opisanym kształcie założenie nie przetrwało długo. Bowiem już kilkanaście lat po zakończeniu przebudowy, w roku 1915 teren założenia uległ znacznym zniszczeniom podczas walk niemiecko - rosyjskich. Między innymi spłonęły wtedy niemal wszystkie zabudowania Zabuża. Odbudował je następnie prowizorycznie Franciszek Zieleniewski, ówczesny administrator folwarku. Jednak później zostały one ponownie spalone na początku lat 30. XX w. i po tym pożarze większość z nich rozebrano. [źródło]


Tereny otaczające Dworu to doskonałe miejsce na nocleg na Podlasiu dla miłośników wycieczek rowerowych. Obiekt znajduje się przy trasie znanej ścieżki przyrodniczej Trojan, wiodącej przez starorzecze Bugu. Lasy jodłowe, stawiki z nenufarami, bezkresne łąki, zadowolą każdego wybrednego konesera natury. [źródło]

Adnotacja:
  • kompleks rekreacyjno wypoczynkowy Dwór w Zabużu;
  • lokalizacja: Zabuże, gmina Sarnaki, powiat łosicki, województwo mazowieckie;
  • data wykonania fotografii: 13.06.2020 r.

Cmentarz w Szeszupce

Gdyby nie tablica ścieżki poznawczej „U źródeł Szeszupy” (przystanek nr 2), to można by było nie zauważyć cmentarza. 


Może jeszcze murek zwraca uwagę.


Albo furtka...


Cmentarz w Szeszupce to pamiątka po przybyłych tu w drugiej połowie XVIII wieku kolonistach niemieckich.




Choć na tabliczkach widnieją polskie nazwiska.


Czas i roślinność zacierają ślady mogił.


Zainteresowanym polecam opis spływu rzeką Szeszupą na terenie Polski: etap I, etap II.


Adnotacja:
  • cmentarz ewangelicki;
  • lokalizacja: Szeszupka, gmina Jeleniewo, powiat suwalski, województwo podlaskie;
  • data wykonania fotografii: 17.07.2020 r.

Wodziłki - "Kawałek Rosji nad Szeszupą"

Wodziłki założyli rosyjscy emigranci, staroobrzędowcy nie uznający reform w Kościele prawosławnym, wprowadzonych w 1667 r. Dawniej we wsi żyło ich kilkuset, obecnie zostało jedynie kilka rodzin. Kultywują dawne zwyczaje, modlą się w drewnianej świątyni z 1921 r., zwanej molenną. [źródło]


Wieś Wodziłki założona została w 1788 r. przez Antoniego Eysmonta. Prawdopodobnie od początku osiedlili się tu staroobrzędowcy, którzy pojawili się na Suwalszczyźnie w 2. poł. XVIII wieku. W 1803 r. powołano dwie gminy - w Głębokim Rowie i Pogorzelcu. Wodziłki należały do gminy w Głębokim Rowie. W 1921 r. powołano samodzielną parafię. Świątynię pobudowano około 1885 r., w 1928 r. dobudowano dzwonnicę. Molenna była remontowana gruntownie w 1936 i 1997 roku.



Molenna usytuowana jest w centrum wsi, przy drodze, na prostokątnym placu. Orientowana. Zbudowana na planie prostokąta, z wieżą od zach. na planie pięciokąta. Drewniana, konstrukcji wieńcowej, wieża słupowo-ramowej, na kamiennym fundamencie, oszalowana. We wnętrzu części wsch. wydzielony balustradą kliros nakryty stropem podwyższonym z fazami po bokach, część dla wiernych nakryta stropem płaskim z fasetą. Wnętrze jednoprzestrzenne, szalowane. Od frontu wieża-dzwonnica, trójkondygnacyjna, na kondygnacji I i II pięcioboczna, na III ośmioboczna. Nakryta stożkowatym hełmem z cebulastą kopułką. Podstawę hełmu zdobi dwanaście małych, trójkątnych szczytów nakrytych daszkami dwuspadowymi. [źródło]




Krajobrazy wokół wsi urocze. A sama wieś? Wygląda na niezamieszkałą. 





Choć podwórko zadbane, płotek starannie wykonany, stado krów chłodzi się w cieniu.





"Kawałek Rosji nad Szeszupą" w tytule to nazwa zapożyczona z tablicy ścieżki poznawczej "U źródeł Szeszupy" (przystanek nr 4).


Adnotacja:
  • molenna  staroobrzędowców;
  • lokalizacja: Wodziłki, gmina Jeleniewo, powiat suwalski, województwo podlaskie;
  • data wykonania fotografii: 17.07.2020 r.

Śluza Mikaszówka

Lubię patrzeć na śluzy. To niesamowite, jak techniczna myśl ludzka potrafi przeciwstawić się naturze i pokonać różnicę poziomów wód.



Śluza Mikaszówka – jedenasta śluza na Kanale Augustowskim (licząc od strony Biebrzy). Śluza znajduje się we wsi Mikaszówka.
Wybudowana w roku 1828 przez por. inż. Wojciecha Korczakowskiego.
Położenie: 69,1 kilometr kanału
Różnica poziomów: 2,44 m
Długość: 43,31 m
Szerokość: 6,05 m 
Wrota: drewniane 
Rok budowy: 1828
Kierownik budowy: Wojciech Korczakowski [źródło]





Chciałabym kiedyś przepłynąć cały Kanał Augustowski. Co prawda, to nie Kanał Panamski, ale zawsze to byłaby przecież nowa przygoda.

Adnotacja:
  • śluza Mikaszówka;
  • lokalizacja: Mikaszówka, na 69,1 km Kanału Augustowskiego, gmina Płaska, powiat augustowski, województwo podlaskie;
  • data wykonania fotografii: 14.07.2020 r.

Hołowno - Kraina Rumianku

Miejsce, kilka razy już odwiedzane, zachwyca mnie coraz bardziej.




Jest taki niezwykły zakątek na Polesiu Lubelskim, gdzie czas jakby zatrzymał się w miejscu... tu możesz upiec chleb, ulepić garnek z gliny, znaleźć zioła "na smutek i serca bolenie", wędrować cichym rankiem wśród łanów rumianku, a wieczorem ogrzać się przy ognisku lub wypocić w saunie i beczce japońskiej. [źródło]




Można zwiedzić, odpocząć, podziwiać.




Spacerując wokół budynków z pomalowanymi aniołami i kwiatami, wśród wypielęgnowanych roślin i pięknych rzeźb, odczuwa się sielskość i beztroskę. 









Jest nawet miejsce, w kórym można przysiąść na chwilę, by zadumać się nad światem, patrząc na okoliczne pola rumianku.



Kraina Rumianku to wioska tematyczna gdzie dzieci i młodzież oraz dorośli mogą doświadczyć jak żyli, pracowali i odpoczywali nasi przodkowie. Wszystko to dzieje się w scenerii polskiej wsi gdzie dawne obyczaje są wciąż żywe i praktykowane. [źródło]






Przepiękne fotografie tego miejsca i okolic można zobaczyć na blogu Grażyny I tu i tam... Y aqui y alla we wpisie pt. Wracamy, z Podlasia do Warszawy...viaje de regreso, de Podlaquia a Varsovia. Polecam.

Adnotacja:
  • Hołowno - Kraina Rumianku, wioska tematyczna;
  • lokalizacja: Hołowno, gmina Podedwórze, powiat parczewski, województwo lubelskie;
  • odległość: 42 km;
  • data wykonania fotografii: 14.06.2020 r.